دانشگاه محقق اردبیلی پژوهش در اکوسیستم های زراعی 2382-9923 2 1 2015 06 10 Effects of Tillage Management on Quantitative and Qualitative Yield of Sugar Beet (Beta vulgaris L.) اثر مدیریت خاک‌ورزی بر عملکرد کمی و کیفی چغندرقند 31 42 301 FA عبداله جوانمرد دانشگاه مراغه کیوان فتوحی ایستگاه تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی میاندوآب سید حمید مصطفوی دانشگاه مراغه Journal Article 2015 02 24 In order to investigate the effects of several tillage methods on quantitative and qualitative yield of sugar beet, a field experiment was carried out based on RCB design with four treatments and 4 replications in Miandoab Agricultural and Natural Resources Station during three growing seasons (2010-2012). Treatments were <em>moldboard</em> plowing at 15-20 cm depth, <em>moldboard</em>plowing at 25-30 cm depth, chisel plowing at 25-30 cm depth, sub soiling at 35-40 cm depth plus moldboard plowing at 15-20 soil depth with the same secondary tillage practices including disk and leveler for all treatments. Quantitative and qualitative characteristics such as root yield, green cover percent, shoot biomass, gross sugar content, white sugar yield, K, Na, alpha-amino nitrogen and molasses sugar content were measured. The results showed that different tillage had significant effect on shoot growth only at the early stages of growth, but had not significant effect at later stages of sugar beet. Effect of different tillage methods was significant on root yield, gross sugar content and yield, white sugar percent and yield. The highest sugar yield (7.63 tons per hectare) belonged to sub soiling at 35-40 cm depth+ moldboard plowing at 15-20 cm depth treatment. There were no significant differences between tillage treatments in terms of alpha-amino nitrogen, sodium and potassium. Conclusively, for the preparing of suitable seedbed for sugar beet cultivation, deep tillage be practiced by moldboard at 25-30 cm depth and if there is a hard layer, sub-soiling must be used to increase the yield and quality.  به منظور بررسی اثر روش‌های مختلف خاک‌ورزی بر عملکرد کمی و کیفی چغندرقند آزمایشی در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 4 تیمار و 4 تکرار طی سال­های 1390 تا 1392 در ایستگاه تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی میاندوآب اجرا شد. تیمارها شامل خاک‌ورزی با گاوآهن برگرداندار در عمق 20-15 سانتیمتر، گاوآهن برگرداندار در عمق 30 – 25 سانتیمتر، چیزل در عمق 30 – 25 سانتیمتر، زیرشکنی در عمق 40 – 35 سانتیمتر+ شخم با گاوآهن برگرداندار در عمق 20 – 15 سانتیمتر، با عملیات خاک‌ورزی ثانویه یکسان شامل دیسک و لولر برای کلیه تیمارها بودند. صفات کمی و کیفی از قبیل وزن اندام هوایی، درصد پوشش سبز، عملکرد ریشه، قند ناخالص، عملکرد قند خالص، قند ملاس، پتاسیم، سدیم و نیتروژن مضره اندازه‌گیری شدند. نتایج نشان داد که تیمارهای مختلف خاک‌ورزی فقط در مراحل اولیه‌ی رشد روی رشد اندام هوایی اثر معنی‌داری داشتند و در مراحل بعدی تاثیر غیر معنی‌دار بود. اثر خاک‌ورزی بر عملکرد ریشه، درصد و عملکرد قند ناخالص، درصد و عملکرد قند خالص معنی‌دار بود. بیشترین عملکرد قند به میزان 63/7 تن در هکتار به تیمار زیرشکنی در عمق 40–35 سانتیمتر+ شخم با گاوآهن برگرداندار در عمق 20 – 15 سانتیمتر تعلق داشت. بین تیمارهای مختلف خاک‌ورزی از لحاظ میزان نیتروژن مضره، سدیم و پتاسیم تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. بدین ترتیب با توجه به نتایج آزمایش پیشنهاد می‌شود که برای تهیه بستر مناسب برای کشت چغندرقند، خاک‌ورزی عمیق با گاوآهن برگرداندار در عمق 30-25 سانتیمتر مدنظر قرار گیرد و در صورت وجود لایه سخت از زیرشکن استفاده شود.   https://rce.uma.ac.ir/article_301_0ecd3f9f52b2078edf4b051922f00616.pdf